Gedecentraliseerde zorg: van een vernieuwend idee naar een structurele noodzaak

Bij de lancering van het wettelijk kader op 1 juli 2023 was de fundamentele vraag of België over de technische, medische en menselijke maturiteit beschikte om zware behandelingen (zoals oncologie) buiten het ziekenhuis te organiseren. Deze eerste fase toonde aan dat er een gedeelde wil was tussen patiënten en zorgverleners, maar dat een strikt en veilig reglementair kader onmisbaar was om medische teams gerust te stellen.

Een jaar na de eerste initiatieven in 2024 bevestigde de analyse op het terrein de concrete voordelen van deze transitie: een onvergelijkbare levenskwaliteit voor patiënten, zorg met eenzelfde veiligheidsniveau als in het ziekenhuis, en een eerste verlichting voor de mobiele teams. Deze balans bracht echter ook het nog te gefragmenteerde en "pilootachtige" karakter van deze projecten aan het licht, die geremd werden door rigide financieringsmodellen.

Het debat gaat niet langer over de haalbaarheid van het model, maar over de schaalvergroting ervan. Nu dagziekenhuizen verzadigd zijn en er een historisch personeelstekort heerst, is de decentralisatie van zorg niet langer louter een comfortoptie voor de patiënt: het is een onmisbare hefboom voor een degelijk beheer van de beschikbare capaciteit en economische efficiëntie van het gehele gezondheidssysteem.